Blog entry

Hollen of stilstaan

We maken het volgens mij allemaal wel mee in ons werk: op het ene moment is het zo druk dat je geen tijd hebt om ‘normaal’ een broodje te eten als lunch in het bedrijfsrestaurant van je klant en het andere moment bijna het tegenovergestelde: je moet vragen om extra werk. Ik heb me dan ook vaak genoeg afgevraagd of dit er nou echt bij hoort, of iedereen dit heeft, of juist dat het een persoonlijke kwestie is. Inmiddels werk ik ruim 20 jaar binnen het ICT domein en heb ik dit onderwerp meerdere keren de revue horen passeren. In allerlei vormen, tijdens overleggen, bila’s of wanneer je weer eens aan het netwerken bent. Keer op keer kom ik tot de conclusie dat het ons menselijk falen is dat ons blijft tarten.

Wanneer we met een uitdagende opdracht bezig zijn (en dat vinden we leuk natuurlijk), krijgen we extra energie. We pakken alles op en aan, om er maar voor te zorgen dat onze klant tevreden is en blijft. De hoeveelheid werk neemt daardoor toe, met de dito werkdruk. Uiteindelijk komen we in de situatie dat we tijd te kort komen en ons genoodzaakt voelen om ’s morgens vroeger te beginnen, tijdens de lunch door te werken en bij voorkeur ook nog in de avond een paar uurtjes mee pakken. Als we dan ook nog eens het ‘geluk’ hebben dat deze situatie een langere tijd aanhoudt, hebben we het lef om er over te gaan klagen: "het is nu toch wel erg druk”, “zaten er maar meer uren in een dag” en “ik zou blij zijn als het project klaar is”. Ik noem het ‘het lef’, juist omdat we er tenslotte zelf voor gezorgd hebben.

Daarentegen, wanneer mensen het een langere tijd te rustig hebben, gaan ze vragen om extra werk. Op dat moment komen meestal niet de leukste verzoeken je kant op, of juist de meest lastige klussen die niemand in het verleden op heeft willen pakken. Uiteindelijk kom je in de situatie dat je weer overvol zit met werk.

Sleutel in deze situaties is: het stellen van je eigen grenzen. In de praktijk een lastig verhaal, als je het dan al goed toepast is er altijd wel een manager, collega of een urgentie waardoor de boel verstoord wordt. Mijn ervaring is, dat als je jaar in jaar uit niet echt werkdruk ervaart, je al veel te lang ergens werkzaam bent zonder dat iemand jouw toegevoegde waarde ervaart. Anders gezegd: er is niemand die echt iets van je wil.

Kortom: er zijn veel mensen die aangeven het (te) druk te hebben, maar laat die mensen nou eigenlijk heel blij zijn dat juist zij het wel druk hebben.

Image: